Toetsenbord-oorlog

Het lijkt bijna gewoon te worden. Elke week is er wel ergens een aanslag. Engeland en Frankrijk zijn het vaakst de Sjaak. Het lijkt wel of de IS groepering zich het meest richt op deze twee landen als het om Europa gaat. De speculaties en theorieën van geleerde koppen en lawaaibekken zijn niet van de wind. Wat ik, als leek, in ieder geval begrijp is dat niemand het voor elkaar krijgt om met IS te communiceren. Het is een éénzijdig en monotoon verhaal. Iedereen die het niet met IS eens IS moet kapot. De oslims die hier geen ruk mee te maken hebben worden scheef en met de nek aangekeken.

De Islam is de grote boosdoener wat een achterlijk geschrift wordt er geroepen, alsof de bijbel nooit oorlogen heeft ontketend. Bij een auto ongeluk geven wij de bestuurder de schuld en niet de auto. Dat werkt ook zo met gelovigen die hun geloof op hun eigen wijze interpreteren. Alles wordt in de hoogste staat van paraatheid gebracht we moeten ons wapenen tegen de indringers. Vraag je het mij, komen wij manschappen en ogen te kort. De tijd dat wij alleen ter land, ter zee en in de lucht werden geattaqueerd is net zo oud als de weg naar Kralingen. Thuis in onze huiskamer worden wij op schofterige laffe wijze geïnfiltreerd en aangevallen. Binnen een oogwenk is Cyber- gijzeling realiteit in het kleinste kamertje van jouw huis voordat jij jouw handen gewassen hebt. Het is nu nog oncontroleerbaar. De toetsenbord terroristen grijpen onzichtbaar hun kans en wij zien het met lede ogen aan.

On-line
Even was er een politieke discussie maar deze lijkt langzaam te zijn weggeëbd. De Cyber criminaliteit is niet direct fysiek en oogt om die reden minder belangrijk en gevaarlijk. De bewindslieden in het pluche stellen geen ICT-minister aan. De niet gepachte software, verouderde programma’s van vele overheidsinstellingen zijn nog niet van oud naar veiliger, centrale afspraken komen mañana. Het is een inschatting van onderschatting van iets dat een dagelijks probleem vormt voor ons allemaal. Online zijn is het fundament van onze samenleving, daar ons leven praktisch digitaal geworden is. We moeten massaal aan de aaipet, telefoon, computer of laptop. Wij kopen ons eten on-line, vinden onze partner on-line, sturen onze ziektekosten. Onze zuurverdiende knaken vertrouwen wij toe aan een apparaat op een willekeurige winderige straathoek die het emotieloos inslikt. Met het opnemen van jouw cash is de riedel niet anders. Geen menselijke interactie, geen conversatie mogelijk, de koude klep opent zich en spuugt eruit wat je vraagt. Eventuele interactie zou kunnen zijn met iemand die het van je afpakt, dat dan weer wel.

Cyber-academie

Je zou toch mogen verwachten dat onze overheden wereldwijd miljoenen Cyber agenten aantrekken. Dat er Cyber Academies zouden bestaan met uitwisseling programma’s. Helaas is niets minder waar. Ondanks de dwang om alles met machines en computers te doen, zijn bedrijven laks en stroperig op het gebied van on-line veiligheid. Justitie moet er boven op zitten, ze moeten weten wat er speelt. Ze falen jammerlijk en lopen achter de feiten aan als het gaat om ransomeware en versleutelde software. Er is niet voldoende kennis in huis om de burgers te beschermen tegen deze vorm van oorlog. De de toetsenbord criminelen zijn inventiever en geven ons het na kijken. Het enige dat wij kunnen doen is zelf zo goed mogelijk up to date blijven en ons zelf beschermen tegen deze vorm van terrorisme.